Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό και την έλευση του Καποδίστρια  –ο οποίος είχε αντιληφθεί τα προβλήματα του ναυτικού και προσπάθησε να δώσει λύσεις–, άρχισε σε πιο στέρεη βάση η αντιμετώπιση και η επίλυση των διοικητικών προβλημάτων. Ο νέος κυβερνήτης, κατά την άφιξή του, βρήκε τον στόλο σε απόλυτη παρακμή, αποτελούμενο από 7 μόνο πλοία, 7 παλιά πυρπολικά και μια άχρηστη ημιολία.

Ο Καποδίστριας κατάφερε να ανασυντάξει τον στόλο, ώστε να εμπεδωθεί στη θάλασσα, στην ύπαιθρο και στις πόλεις αίσθημα ασφάλειας της ζωής και της περιουσίας με την καταπολέμηση της ληστείας και της πειρατείας.

Το επόμενο βήμα ήταν η περαιτέρω ποιοτική ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός του στόλου με την έμφαση στα θέματα της ναυτικής εκπαίδευσης. Παρά τις προσπάθειες, η δημιουργία ενός ναυτικού εκπαιδευτικού ιδρύματος δεν υλοποιήθηκε.

Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια ακόμη, έως  την έλευση του Όθωνα, ώστε να συντελεστεί ακόμη πιο σημαντικό έργο στο πολεμικό ναυτικό.  Ωστόσο η κατάσταση του πολεμικού ναυτικού ήταν οικτρή. Κατ’ αρχάς η διοικητική ηγεσία, και κατ’ επέκταση η ιεραρχική οργάνωση, ήταν ατελής έως και ανύπαρκτη.

Αν και η Αντιβασιλεία πρώτα και ο βασιλιάς Όθων στη συνέχεια επιχείρησαν να κάνουν το ναυτικό να συμβαδίσει με τις τεχνολογικές εξελίξεις μέσω της ατμοκίνησης, αυτό κατέστη οικονομικά και πολιτικά ιδιαίτερα δαπανηρό. Έτσι, το ναυτικό κατέληξε να ασχολείται με δευτερεύοντα καθήκοντα αστυνόμευσης της θάλασσας, μακριά από τον πραγματικό του σκοπό: την υπεράσπιση του θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας από έξωθεν επιβουλές.

Ο εις βάθος πολυπόθητος εκσυγχρονισμός του επήλθε τελικά επί πρωθυπουργίας Χαριλάου Τρικούπη, ο οποίος έθεσε ως προτεραιότητα την αναδιοργάνωσή του, προκειμένου η Ελλάδα να καταστεί ναυτική δύναμη στα Βαλκάνια, ικανή να υποστηρίξει τις εθνικές διεκδικήσεις της. Επί Τρικούπη το ελληνικό ναυτικό αναβαθμίστηκε, με έμφαση στην εκπαίδευση και στον εκσυγχρονισμό, με τη δημιουργία της Σχολής Ναυκλάστρων και της Στρατιωτικής Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, και με την αναγνώριση της Ελλάδας ως «έθνους ναυτικού», αν και η περίοδος σημαδεύτηκε από οικονομικές δυσκολίες και την πτώχευση του 1893, παρά τις προσπάθειες για ισχυροποίηση και εκσυγχρονισμό της χώρας.

Σήμερα, 115 χρόνια μετά την παραλαβή του ιστορικού θωρηκτού Αβέρωφ, που αποτελεί εθνικό σύμβολο, η ένταξη της φρεγάτας FDI Κίμων στον ελληνικό στόλο συνιστά γεγονός ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας, καθώς πρόκειται για την πρώτη νεότευκτη φρεγάτα που παρέλαβε το πολεμικό ναυτικό έπειτα από μεγάλο διάστημα. Πήρε το όνομά της από τον Αθηναίο πολιτικό και στρατηγό Κίμωνα (510-450 π.Χ.). Ο Κίμων ηγήθηκε της Αθηναϊκής Δημοκρατίας κατά την περίοδο της επέκτασης της Δήλιας Συμμαχίας, διακρίθηκε σε ναυμαχίες εναντίον των Περσών και ήταν γνωστός για τη φιλανθρωπία του, την αγάπη του προς τη Σπάρτη (λακωνισμός) και τον εξοστρακισμό του, μετά τον οποίο κατέληξε να πεθάνει ηρωικά στην Κύπρο κατά την πολιορκία του Κιτίου.

Η φρεγάτα Κίμων αντιπροσωπεύει την αιχμή της σύγχρονης ναυτικής ισχύος της χώρας, καθώς ενσωματώνει προηγμένα συστήματα και τεχνολογίες, που αναμένεται να επιφέρουν θεμελιώδεις αλλαγές στο επιχειρησιακό δόγμα του πολεμικού ναυτικού. Η ένταξή της στο δυναμικό του αποτελεί ιστορικό ορόσημο για την εθνική μας άμυνα.

Διονύσης Ν. Μουσμούτης
Εκδότης – Διευθυντής

Τεύχος 692 (Φεβρουάριος 2026)

Δείτε Περισσότερα >>