Περιοδικό Ιστορία
Η ΧΑΜΕΝΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΥΑΣ ΜΠΡΑΟΥΝ
Η όμορφη και συνεσταλμένη Εύα Μπράουν γνώρισε τον Χίτλερ στα δεκαεφτά της και τον ερωτεύτηκε αμέσως.
Ιστορία Εικονογραφημένη
Ηλεκτρονικό κατάστημα Πάπυρος Online

42 Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟΥ Μέρος Α’

ΚΡΗΤΗ 1897

Ο βομβαρδισμός του Ακρωτηρίου

Ανατολικά της πόλης των Χανίων βρίσκεται αμφιθεατρικά αγέρωχο μα και απρόσβλητο πια, διηγούμενο τις ιστορικές του δόξες αλλά και τη βαριά κληρονομιά που του έχει εμπιστευθεί η Κρήτη, το Ακρωτήρι1. Το θρυλικό και μπαρουτοκαπνισμένο αυτό ύψωμα, που θα διδάσκει πάντοτε την ανθρωπότητα πώς αποκτάται η πολυπόθητη ελευθερία.

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ (Δημοσιογράφος)
ΜΕΡΟΣ Α’


ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ στις αρχές του 1897. Η Κρήτη είναι και πάλι σε πολεμικό αναβρασμό. Ο λόγος: Η αθέτηση από τους Τούρκους της γνωστής «Σύμβασης της Χαλέπας»2, η οποία είχε συναφθεί μεταξύ αυτών και των Χριστιανών, στις 3 Οκτωβρίου 1878 (με το παλιό πάντοτε ημερολόγιο), στο ομώνυμο προάστιο των Χανίων. Η καταπάτησή της είχε γίνει με σουλτανικό φιρμάνι, στις 7 Δεκεμβρίου 1889, με αποτέλεσμα να αναβιώσει στο νησί η στρατιωτική τρομοκρατία. Εξέλιξη της κίνησης αυτής ήταν η έκρηξη της τελευταίας επανάστασης, στις 3 Σεπτεμβρίου 1895, στην ορεινή τοποθεσία «Κλήμα» πάνω από το χωριό Αλίκαμπος (Αποκορώνου) των Χανίων, η οποία, ας σημειωθεί, είχε αποκληθεί και «γουρλίδικη», κοινώς τυχερή. Στη συνέλευση στην οποία πήραν μέρος 1.000 οπλισμένοι επαναστάτες από όλη την Κρήτη ―σε αυτή είχε μιλήσει με ηγετικό ρόλο ο τότε πρωτοδίκης Βάμου  Μανούσος Γ. Κούνδουρος3―, είχε αποφασισθεί το επαναστατικό τους όργανο να μετεξελιχθεί σε Μεταπολιτευτική Επιτροπή, αφού οι μέχρι τότε επαναστατικές κινήσεις τους δεν είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Με τη διοργάνωση των ένοπλων σωμάτων αρχίζουν οι σκληρές αλλά νικηφόρες μάχες στην ύπαιθρο κυρίως της Δυτικής Κρήτης, όπου οι Τούρκοι παρά τις φοβερές καταστροφές που προκαλούν, αναγκάζονται να μαζευτούν στις πόλεις για περισσότερη ασφάλεια. Την ίδια περίοδο, οι ευρωπαϊκές Δυνάμεις συνηγορώντας υπέρ των δικαίων απαιτήσεων των Κρητικών, υποχρεώνουν τον σουλτάνο να επαναφέρει σε ισχύ την προαναφερθείσα σύμβαση, τροποποιώντας την προς το ευνοϊκότερο ως προς το ζήτημα της αυτονομίας. Δυστυχώς, δεν περνά μήνας και οι Τούρκοι εφαρμόζοντας τις πάγιες μεθόδους τους, δεν υποκύπτουν στις ξένες πιέσεις. Αντιθέτως, προσπαθούν με τις πασίγνωστες… «προσφιλείς» μεθόδους τους, να εμποδίσουν την εφαρμογή των ενισχυμένων προνομίων και να πνίξουν στο αίμα τον αγώνα των Χριστιανών για την ένωσή τους με την Ελλάδα. Ο τουρκικός στρατός κατοχής βοηθούμενος από τους ντόπιους μουσουλμάνους, που ενθαρρύνονταν από πράκτορες της Υψηλής Πύλης, προχωρεί βάσει ενός καλά προμελετημένου σχεδίου4, σε μια σειρά αποκρουστικών σφαγών, εμπρησμών και λεηλασιών εις βάρος των Χριστιανών και των περιουσιών τους, μέσα και έξω από την πόλη των Χανίων. Στις 19 Ιανουαρίου 1897 κάνουν επίθεση στο πλησιέστερο χωριό Γαλατάς, όπου πέραν των άλλων καταστροφών σκοτώνουν και 12 κατοίκους του. Επίσης, δύο ημέρες αργότερα, μια ομάδα μουσουλμάνων δολοφονεί  χωρίς αιτία τον πρωτοδίκη Θεόδωρο  Μαρκουλάκη, που βημάτιζε στην προκυμαία του ενετικού λιμανιού.
Τις επόμενες ημέρες η κατάσταση στα Χανιά ήταν αποκρουστική. Στις 23 Ιανουαρίου, όπως αναφέρει το Ημερολόγιο του Επαναστατικού Στρατοπέδου Ακρωτηρίου5  στο οποίο έχουν συμπεριληφθεί και οι μικρότερες λεπτομέρειες, «η πόλις των Χανίων παρίστα απαισίαν και ζοφεράν όψιν. Αι χριστιανικαί συνοικίαι και τα καταστήματα κατάκλειστα, οι οδοί των κυριωτέρων αγορών έρημοι  Χριστιανών, ενώ  πληθύς  μουσουλμανικού όχλου εξηγριωμένου και ενόπλου είχε καταλάβει τας κεντρικωτέρας οδούς», από τις οποίες δεν τολμούσε να περάσει κανένας Χριστιανός. Από την πλευρά του ο γενικός πρόξενος της Ελλάδος στα Χανιά  Νικ. Γεννάδης, ζητάει από τους Ευρωπαίους συναδέλφους του να αποβιβάσουν αγήματα από τα θωρηκτά τους, που βρίσκονταν έξω από το ενετικό λιμάνι των Χανίων, για να αποκαταστήσουν την τάξη και την ομαλότητα στην πόλη. Δυστυχώς, το αίτημά του δεν έγινε εκείνη τη στιγμή αποδεκτό. Την ίδια ημέρα, στις 3.30’ το απόγευμα, ο μουσουλμανικός όχλος αρχίζει να πυροβολεί και να σκοτώνει όποιον αλλόθρησκο έβρισκε μπροστά του, στους δρόμους των χριστιανικών συνοικιών. Παράλληλα δε, επιδίδεται σε λεηλασίες στις πυκνοκατοικημένες περιοχές «Στιβανάδικα» (πρόκειται για τη σημερινή οδό Σκρύδλωφ), «Παπλωματάδικα» (οδός Μπεττόλο) και «Καλέ Καπι(σί)» (οδός Μουσούρων), όπου βρίσκονταν τα περισσότερα μαγαζιά με τις αποθήκες τροφίμων και άλλων αγαθών των Χριστιανών. Αναφερόμενος στα γεγονότα ο αθηναϊκός Τύπος της εποχής θα μας πληροφορήσει σχετικά: «Πρώτοι ήρξαντο του πυρός και έδωκαν το σύνθημα της σφαγής εις τον όχλον οι στρατιώται, πυροβολούντες εκ των οχυρωμάτων. Λέγεται ότι επήλθε σύγκρουσις με τους Γάλλους ναύτας, οίτινες εξήλθον προς κατάσβεσιν του πυρός και προστασίαν τής εκεί καθολικής εκκλησίας και σχολής».

[ Περισσότερα στο τεύχος... ]

Νοέμβριος 2007 #473

 8 ΤΕΧΝΗ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Διάφορες εκθέσεις
της Τόνιας Μάκρα
 12 ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ: Μικρά ιστορικά αλιεύματα από τον Ωκεανό του Διαδικτύου
του Παύλου Μεθενίτη
 14 Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΖΑΜΑΣ
202 π.Χ. Η Μάχη της Ζάμας

Ένα από τα πιο σημαντικά πρόσωπα της Ιστορίας είναι
και ο Καρχηδόνιος στρατηλάτης Αννίβας ο Μέγας. Oι Έλληνες έχουν να υπερηφανεύονται για τον Αλέξανδρο τον Μέγα,
οι Ρωμαίοι για τον Ιούλιο Καίσαρα, και οι Καρχηδόνιοι για
τον Αννίβα. Γιατί ο Αννίβας δίκαια φέρει αυτόν τον τίτλο.
O ηρωικός στρατηλάτης έφερε τέτοια αναστάτωση στη Ρώμη και ήταν τόσο μεγάλες και φοβερές οι πανωλεθρίες
των ρωμαϊκών στρατευμάτων, ώστε οι Ρωμαίοι σίγουρα είχαν χάσει τον ύπνο τους και γιατί όχι και την ησυχία τους
όσο μάθαιναν ότι ο Αννίβας ζει και συντρίβει τις ρωμαϊκές λεγεώνες. Και τότε μόνο ησύχασαν οι Ρωμαίοι, όταν έμαθαν από τη μακρινή Βιθυνία ότι ο φοβερός εχθρός τους, η μάστιγα των λεγεώνων, ήπιε το δηλητήριο και πέθανε. Αν ένας άνθρωπος  μπορούσε μόνος του ν’ αλλάξει την πορεία
της Ιστορίας, ο Αννίβας είχε όλα τα προσόντα και προπάντων το ανάστημα για να το κάνει. Ωστόσο άλλοι αστάθμητοι παράγοντες στάθηκαν εμπόδιο ώστε να μη το κατορθώσει, πράγμα που τελικά τον οδήγησε να διαλέξει αυτόν
τον μαρτυρικό θάνατο.

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ  Φιλόλογος
Διαβάστε περισσότερα >>
 26 ΜΑΡΙΑ ΘΗΡΕΣΙΑ: Η φωτισμένη αυτοκράτειρα των Αψβούργων
Η  ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΤΩΝ ΑΨΒΟΥΡΓΩΝ

Μαρία Θηρεσία

Η Μαρία Θηρεσία κράτησε στα χέρια της τα ηνία μίας αυτοκρατορίας επί σαράντα χρόνια, εξήλθε νικήτρια τριών πολέμων (Πόλεμος
της Αυστριακής Διαδοχής, Επταετής Πόλεμος και Πόλεμος της Βαυαρικής Διαδοχής) και έμεινε στην Ιστορία
για τη διπλωματική της ευφυΐα. Συγκαταλεγόταν μεταξύ
των σημαντικοτέρων μοναρχών του 18ου αιώνα μαζί με
τον Λουδοβίκο ΙΕ’ της Γαλλίας και τον Φρειδερίκο Β’
της Πρωσίας, τον επονομαζόμενο και «Μεγάλο».
Η ζωή  και το έργο της αξιόλογης αυτής αυτοκράτειρας
(η οποία ονομάστηκε «Μητέρα της Πατρίδος») αποτελούν
το αντικείμενο του παρόντος άρθρου.

Γράφει ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΗΛ. ΚΑΝΤΖΙΝΟΣ
Διαβάστε περισσότερα >>
 42 Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟΥ Μέρος Α’
ΚΡΗΤΗ 1897

Ο βομβαρδισμός του Ακρωτηρίου

Ανατολικά της πόλης των Χανίων βρίσκεται αμφιθεατρικά αγέρωχο μα και απρόσβλητο πια, διηγούμενο τις ιστορικές του δόξες αλλά και τη βαριά κληρονομιά που του έχει εμπιστευθεί η Κρήτη, το Ακρωτήρι1. Το θρυλικό και μπαρουτοκαπνισμένο αυτό ύψωμα, που θα διδάσκει πάντοτε την ανθρωπότητα πώς αποκτάται η πολυπόθητη ελευθερία.

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ (Δημοσιογράφος)
Διαβάστε περισσότερα >>
 58 Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ
του Βασίλη Πλάτανου
 64 Η ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Β’
του Ιωάννη Παπαφλωράτου
 80 ΕΤΑΙΡΕΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
Επιμέλεια: του Φίλιππου Φίλιππα
 86 ΤΑ ΣΜΑΡΑΓΔΙΑ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ Μέρος Β’
του Νίκου Κ. Κυριαζή
 96 «ΝΑ ΕΚΛΕΞΕΤΕ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΦΡΟΝΗΣΙΝ»
του Μιχάλη Κ. Τσώλη
 102 ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ: Οδυσσέας Τσούλος
της Γιώτας Σφυρή
 106 ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΡΕΜΠΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
του Βασίλη Μούτσιου
 ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ
Add some text here...
ΠΑΠΥΡΟΣ ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ Α.Ε
Πανεπιστημίου 46, Αθήνα, 106 78
Τηλ.: 210 3611880
info@istoria.gr - letters@istoria.gr
Παρουσίαση εκδήλωσης
Εκδοτικός οργανισμός Πάπυρος - Σχεδίαση απο την Webstart - Web hosting απο την Cityhost